De koe doet boe | Column Joost Oomen

In dit artikel:

De auteur ging alleen met zijn zoon Bert (14 maanden) naar het consultatiebureau omdat de moeder griep had. Hij verwachtte alleen weging, meten en twee prikjes, maar werd geconfronteerd met een verhoorachtige, licht neerbuigende houding van de verpleegkundige. Vragen over fijne motoriek, lopen en dierengeluiden werden op hem afgevuurd, met de impliciete aanname dat de moeder wél op de hoogte zou zijn en de vader niet. Die veronderstelling voelde voor de schrijver als symptoom van een bredere maatschappelijke standaard: de automatische voorstelling van de onwetende, onhandige vader.

Aan de hand van deze korte ervaring reflecteert hij op hoe diepgeworteld rolverwachtingen ouders verdelen — moeders vaak aan het aanrecht of als primaire zorgdrager, vaders te vaak als outsiders binnen het dagelijks opvoeden of weggestopt op kantoor. Vaders gedragen zich soms onwetend omdat dat sociaal makkelijker is; doch juist dat instandhouden van het stereotype voorkomt echte betrokkenheid. Om die norm te veranderen zijn moed, doorzettingsvermogen en zelfkritiek nodig, betoogt hij: vaders moeten laten zien dat zij wél weten hoe hun kind zich ontwikkelt en hoe de verzorging in elkaar steekt.

Terug bij het consultatiebureau kreeg Bert inderdaad zijn prikjes en keek hem hartsgrondig teleurgesteld aan; de vader sloeg zijn eigen stoerheid over en fluisterde hem geruststellend iets over een koe. De column roept vaders op actiever en zichtbaarder te zijn in de zorg, om zo de vanzelfsprekendheid van de “vader-als-debiel”-mythe te doorbreken.