De jeugdzorg staakt: personeel heeft buik vol van werkdruk, personeelstekort en onveiligheid
In dit artikel:
Pleegzorgbegeleiders, logopedisten, therapeuten, jeugd‑ en gezinsbehandelaars en ondersteunend personeel in de jeugdzorg gaan vanaf dinsdag staken en voeren landelijke acties omdat cao‑onderhandelingen vastliepen. De acties vinden plaats van 3 tot en met 19 februari: veertien acties op dertien locaties, vooral in de vorm van stiptheidsacties en actiebijeenkomsten. Veel medewerkers, onder wie Froukje Offinga (31 jaar werkzaam bij Jeugdhulp Friesland) en Janette van Vliet (22 jaar bij Jeugdhulp Friesland), zijn actief in de vakbond en zeggen dat ze ondanks hun betrokkenheid tot actie overgaan uit wanhoop over het eindbod van werkgevers. “Ik zag het eindbod en ik voelde me zó ondergewaardeerd,” zegt Van Vliet.
Waar het om draait is tweeledig: vakbonden eisen een betere financiële compensatie die de negatieve gevolgen van inflatie opvangt, én structurele maatregelen om de toenemende agressie en veiligheidsrisico’s op het werk aan te pakken. Werkgevers bieden volgens medewerkers onvoldoende loonstijgingen en nemen niet genoeg maatregelen voor veiligheid en nazorg. Hoewel eerder is afgesproken dat elke organisatie een veiligheidsplan zou hebben, voelen veel medewerkers zich daar niet op kunnen terugvallen.
De werkdruk is al langdurig hoog: personeel werkt vaak over zonder dat extra geld of vervangende capaciteit beschikbaar is. Daardoor nemen ziekteverzuim en uitstroom toe — volgens het CBS bereikte het verzuim in het eerste kwartaal van 2025 een record van 8,2% onder de ongeveer 38.000 jeugdzorgmedewerkers. Collega’s vertrekken naar beter betalende banen buiten de sector, wat de druk op achterblijvers verder opvoert en de kwaliteit van de zorg bedreigt.
Medewerkers wijzen er ook op dat maatschappelijke problemen — echtscheidingen, woningnood, armoede — de complexiteit van casussen vergroten en meer intensieve, emotionele zorg vergen. Ze willen structurele investeringen in trainingen, veiligheidsprotocollen en een duidelijk vangnet van werkgevers naast loonsverhoging, zodat ze veilig en effectief kunnen werken zonder zichzelf te verliezen.
Kortom: de acties zijn een noodkreet van personeel dat enerzijds de missie van jeugdzorg hooghoudt — zorgen voor kwetsbare kinderen — en anderzijds vraagt om waardering in loon, arbeidsomstandigheden en aandacht voor veiligheid. Als die vragen niet worden gehoord, vrezen vakbonden en medewerkers verdere uitstroom en een verdere verslechtering van zowel werkklimaat als zorgkwaliteit.