De inhumane aanpak van ICE is geen uitwas, maar doelbewust beleid: 'Ze proberen mensen te breken'
In dit artikel:
Het zichtbare geweld van de Amerikaanse immigratiedienst ICE werpt een schaduw op wat er achter gesloten deuren gebeurt: gedetineerde migranten worden opgesloten in snel opgezette centra, vaak ver van hun familie en bijna onbereikbaar voor buitenstaanders.
Op 6 december raakten Jeffrey Williams en zijn echtgenoot Wilber betrokken bij een ernstig ongeluk tussen Miami en Orlando. In plaats van medische hulp kreeg Wilber te maken met politie die zich meer leek te interesseren voor zijn huidskleur en verblijfsstatus; hij werd aangehouden en belandde in ICE-detentie. Wilber was als 16‑jarige uit Mexico binnengekomen en had geen verblijfsvergunning, maar wel lopende procedures. Na zijn arrestatie zat hij kort in Alligator Alcatraz, een recent geopend detentiecomplex op een verlaten vliegveld in de Everglades dat door gouverneur Ron DeSantis in samenwerking met de federale overheid is ingericht met rijen tenten voor duizenden gevangenen. Activisten noemen het kamp symbolisch en nemen er wekelijks deel aan bijeenkomsten en protesten.
Alligator Alcatraz is onderdeel van een bredere strategie: in ‘rode’ staten als Florida werkt ICE intensief samen met lokale korpsen en state troopers om mensen zonder papieren op te pakken. Tegelijk bouwt het ministerie van Binnenlandse Veiligheid snel nieuwe centra om aan de ambitie van het Witte Huis – waaronder een doelstelling om jaarlijks tot minstens een miljoen immigranten uit te zetten – te voldoen. De regering lijkt er bewust op te mikken hardheid en intimiderende voorbeelden uit te stralen; die publicitaire keuze werd zelfs op merchandises gelegd en via allitererende namen voor andere kampen doorgevoerd.
Toegang tot die centra is strikt beperkt. Mensenrechtenorganisaties krijgen nauwelijks binnenkomst en ook leden van het Congres worden maar sporadisch toegelaten. Democratisch afgevaardigde Ro Khanna beschreef naar aanleiding van een bezoek schrijnende gebreken in medische zorg en een overdreven beveiligingsregime voor mensen met een relatief laag vluchtgevaar. In 2025 stierven bijvoorbeeld 32 mensen in ICE‑detentie — het hoogste aantal sinds 2004.
Families ervaren hoe het systeem ontmenselijkt: Wilber werd in korte tijd meerdere malen verplaatst — Florida, Louisiana, Texas, Arizona, Denver — en verdween tijdelijk van openbare zoeklijsten. Contact met gevangenen kost geld: flessen water en tekstjes vanaf tablets zijn duur, en families leggen wekelijks tientallen dollars neer om verbinding te houden. Dergelijke verplaatsingen hebben ook een budgetaire kant: ICE kreeg in de grote Republikeinse begrotingswet ruimere middelen en moet die besteden aan bedden, detentie en massale aanwerving. In begrotingsjaar 2025 wordt een bedrag van ongeveer 85 miljard dollar genoemd, en ICE kreeg miljarden voor gevangenisbedden en extra agenten. Tegelijk zijn er geen evenredige investeringen gekomen in asielrechters, waardoor uitzettingen via de rechterlijke route omslachtig blijven en zelfdeportatie door druk aantrekkelijker wordt geacht.
De handhavingspraktijken zijn intenser en ruimer ingezet dan onder eerdere regeringen. Waar ICE vroeger vooral jagers op veroordeelde criminelen was, worden nu ook mensen op de werkplek, bij bouwmarkten, in woningen, bij scholen of tijdens verkeerscontroles opgepakt. Foto’s en video’s van razzia’s circuleren veelvuldig: agenten met verhulde gezichten, vaak in burger of quasi‑militaire uitrusting, en met afbakening van strafrechtelijke aansprakelijkheid via beloofde immuniteit. De bedoeling lijkt deels intimiderend: genoeg angst zaaien zodat mensen kiezen voor ‘vrijwillig vertrek’ in plaats van een langdurig juridisch traject. Officiële cijfers spreken van honderden duizenden deportaties en miljoenen vrijwillige vertrekken, al is aan die laatste aantallen kritiek op methodologie verbonden.
Persoonlijke verhalen illustreren de gevolgen. Amy Lituma, die sinds 2021 in New York woonde, werd in juli door Homeland Security aangehouden tijdens een verkeersstop; kort daarna kreeg ze op het ICE‑kantoor de keuze tussen gevangenschap of direct uitreizen naar Ecuador. Om bij haar zoontje te blijven koos ze voor vertrek en leeft sindsdien zonder haar man terug in haar geboortestreek.
Kort samengevat: de huidige ICE‑strategie combineert snelle uitbreiding van detentiecapaciteit, uitgebreide samenwerking met lokale autoriteiten en harde, intimiderende tactieken die families breken en mensen ertoe moeten brengen het land vrijwillig te verlaten — terwijl controle door toezichthouders beperkt blijft en medische en humane zorg in detentiecentra onder druk staan.