De FIFA geeft zich dit WK over aan de grillen van Donald Trump | LC commentaar
In dit artikel:
Gianni Infantino, de alom aanwezige voorzitter van de FIFA, wordt in dit commentaar gezien als de grootste verliezer van een WK dat hij zelf als een triomf bestempelt. De Zwitser bouwde de bond om tot een lucratieve machine, breidde het toernooi uit van 32 naar 48 landen en zorgde daarmee voor debutanten als Curaçao en Oezbekistan. Financieel betaalt zich dat uit: de FIFA rekent op een recordopbrengst van omgerekend zo’n 11 miljard euro tijdens het toernooi in Mexico, de Verenigde Staten en Canada.
Die commerciële triomf heeft een prijs. Infantino koos er bewust voor het aantal wedstrijden (104) uit te breiden om meer tickets en tv-rechten te verkopen, ongeacht kritiek op hoge prijzen of ongunstige aanvangstijden. Tegelijk maakte hij de FIFA politiek zichtbaarder en won daarmee enorme persoonlijke macht binnen de organisatie — maar geen tegenwicht van buitenaf.
Die machtspositie botst nu met de realiteit van het gastland Verenigde Staten onder Donald Trump. Infantino zocht nauwe banden met Trump — een relatie die zich uitte in publieke eerbetonen en gezamenlijke initiatieven — maar de Amerikaanse grenspolitiek tijdens het WK legt de beperkingen van die keuze bloot. Autoriteiten weigerden recent toegang aan een Somalische scheidsrechter, zetten fans uit Haïti, Iran en Schotland het land uit en dwongen het Iraanse elftal hun kamp in Mexico te vestigen, alleen het land in te reizen op wedstrijddagen. Daarmee fungeert het toernooi ook als podium voor Trumps eigen MAGA-agenda.
Het gevolg is dat de FIFA, juist door samenwerking met Washington, zijn kernbelofte — voetbal is voor iedereen en brengt mensen samen — ziet verwateren. Waar eerdere controversiële gastheren als Qatar (2022) en Rusland (2018) nog pogingen deden imago op te poetsen, neemt de Amerikaanse aanpak geen moeite om inclusiviteit voor te wenden. Infantino mag dan de organisator van een mega-WK zijn; door het toevertrouwen aan Trump is het evenement ook een instrument geworden van Amerikaanse politiek — een WK waarin de gastheer bepaalt wie welkom is.