De dierentuin was gesloten, maar we mochten toch naar binnen
In dit artikel:
Bauke Deelstra, werkzaam met zijn vrouw Evie voor European Christian Mission (ECM) in Albanië, liep opnieuw tegen lokale bureaucratie aan tijdens een uitje met Stichting Drita (in Albanië bekend als Luka). Op maandagen is de dierentuin van Tirana normaal gesloten; nadat Deelstra vrienden en kinderen had afgezet en in de bus zat om een groep mensen met een verstandelijke beperking op te halen, bleek de entree dicht. Via de telefoon overtuigde hij de bewaker in het Albanees om het management te raadplegen, waarna de dierentuin uitzonderlijk de poorten opende zodat de groep toch naar binnen kon — de organisatie benadrukt dat mensen met een beperking sowieso gratis naar binnen mogen, maar dat vervoer en bereikbaarheid voor veel ouders een groot probleem blijven.
Het incident illustreert niet alleen een warm gebaar van de dierentuin, maar ook de structurele hindernissen waar lokale hulporganisaties tegenaan lopen. Deelstra beschrijft dat zijn stichting regelmatig moeilijkheden heeft met inschrijving en betalingen bij de Albanese Belastingdienst en Kamer van Koophandel; ondanks inzet van Albanese adviseurs kreeg de stichting boetes opgelegd. Volgens hem voert de stichting taken uit die de overheid eigenlijk zou moeten verzorgen, en bureaucratische tegenwerking houdt juist degenen die hulp nodig hebben buiten spel.
Nederlandse ambassadeur Reinout Vos mengde zich in de zaak: hij ging met Deelstra naar de Kamer van Koophandel om opheldering te vragen over de opgelegde boetes. Het gesprek kwam snel vast te zitten omdat de directrice vooral naar wetsteksten verwees en niet naar hun verhaal luisterde; de ambassadeur vertrok uit de bijeenkomst en besloot publiekelijk de stichting te steunen. Hij woonde later de activiteit in de dierentuin bij en riep via sociale media op Luka/Drita te steunen en niet te laten belemmeren door administratieve procedures.
Kortom: een hartverwarmend succesje voor een beperkte groep in Tirana, maar tegelijk een scherp voorbeeld van hoe bureaucratie en onwil hulpverlening in Albanië kunnen frustreren — en hoe diplomatieke aandacht soms nodig is om aandacht en ruimte voor kwetsbare groepen af te dwingen.