De beste voetballer van Friesland schittert voor lege tribunes | column Sander de Vries

In dit artikel:

Michel Vlap stal deze week de show in Qatar met twee fraaie goals voor Al-Ahli: een technische verlenging met de buitenkant van zijn voet en een loeiharde knal van ongeveer 25 meter. Zijn viering bleef ingetogen — een duimpje, een vuistje en een high-five — terwijl ESPN beelden van de treffers uitzond.

De columnist heeft Vlap lange tijd gevolgd: van hongerige jeugdspeler bij SC Heerenveen via optredens voor Anderlecht, Arminia Bielefeld en FC Twente, tot zijn huidige club in Doha. Na een vroege, openhartige ontmoeting in Sneek ontwikkelde zich een goed contact met Vlap en zijn vader; dat verslechterde nadat de columnist Vlap senior sprak over een mogelijke, omstreden transfer naar Spartak Moskou die uiteindelijk niet doorging. Kort daarna vertrok Vlap naar Al-Ahli.

Vlap zelf erkent sportief een stap terug te hebben gezet en ziet ook het verschil in sfeer: veel duels voelen voor hem als trainingspotjes vanwege de schaars gevulde tribunes. Tegelijk benadrukte hij hoe ingrijpend financiële aanbiedingen kunnen zijn: „Niemand weet hoe het is om cijfers voor je neus voorgeschoteld te krijgen die je leven gaan veranderen.” In Qatar geniet hij van een comfortabele levensstijl en een lichter trainingsschema vergeleken met zijn tijd bij Twente.

De columnist maakt de balans op: Vlap is met 28 nog relatief jong, maar kiest op dit moment duidelijk voor financiële zekerheid boven het zoeken naar sportieve uitdaging op hoog niveau. De Qatarese competitie oogt leeg na de grootschalige stadionbouw voor het WK 2022, wat de keuze voor velen moeilijker verteerbaar maakt. Voor de schrijver blijft het jammer dat zoveel talent voor relatief lege tribunes schittert; een verspilling aan potentieel in een fase van zijn loopbaan waarin veel voetballers juist hun piek bereiken. Conclusie: technisch en scorend excelleert Vlap nog altijd, maar zijn loopbaankeuzes leiden tot gemengde gevoelens bij toeschouwers en volgers.