De 150.000 olympische pins van Bud Kling gingen verloren bij de verwoestende natuurbranden die Los Angeles troffen

In dit artikel:

In het centrum van Milaan draait tijdens de Spelen een heuse ruilmarkt voor olympische pins: tafeltjes binnen voor wie vroeg is, en stoeltjes op straat voor wie te laat komt. Verzamelaars uit de hele wereld wisselen er speldjes, niet spullen om te verkopen — ruilen staat voorop.

Op straat zit Jon uit Athene met tientallen pins op zijn vest; wantrouwend tegenover journalisten maar bereid te ruilen als het hem uitkomt. Binnen zit Bud Kling, een zeventiger uit de VS, die al sinds 1984 olympische speldjes verzamelt nadat hij ruilen zag bij de Zomerspelen in Los Angeles. Voor hem is pinnen een sociale bezigheid: „een geweldige manier om mensen te ontmoeten.” Bud keurt commercieel handelen buiten de ruiltafels af.

Bud verloor afgelopen jaar vrijwel zijn hele collectie van zo’n 150.000 pins bij de verwoestende natuurbranden in Pacific Palisades — alleen zijn paspoort, wat juwelen en één olympische fakkel kon hij redden. „All gone,” zegt hij. Toch is hij opnieuw begonnen; de hobby houdt hem vast en hij bezoekt nu voor de zestiende keer de Spelen.

Het artikel laat zien hoe olympische pins fungeren als sociale valuta en emotionele draagers van herinneringen: simpele ruilaktes verbinden verzamelaars, en voor sommige deelnemers — zoals Bud — zijn ze ook een manier om verlies en veerkracht te verwerken.