Dapper tot de laatste dag: na een leven vol pijn kiest Geartsje (38) uit Wommels voor een waardig einde
In dit artikel:
Geartsje Rispens-Klaversma (38) uit Wommels heeft na jaren van onbegrepen en hevige pijn besloten haar leven te beëindigen. Twee dagen voor haar 39ste verjaardag stierf ze vredig, omringd door man Jan en hun kinderen Anne (12) en Brent (11). Ze wilde niet langer wachten op een wonder of op erkenning van een ziekte die medisch niet eenduidig kon worden vastgesteld.
Haar leven was vanaf het begin een strijd: als pasgeborene kreeg Geartsje een hartstilstand waarvan ze ternauwernood herstelde. Ze hield hersenschade over, raakte extreem gevoelig voor prikkels, kreeg chronische hoofdpijn en later zichtproblemen. Gedurende haar jeugd en volwassen leven bleven die klachten haar beperken; artsen zagen witte vlekken op hersenscans die wezen op mogelijk auto-immuunlijden, maar een duidelijke diagnose bleef uit. Operaties, medicijnen en behandelingen boden geen verlichting; uiteindelijk werkte ze twee jaar niet meer en bracht veel tijd in bed door.
Privé vond ze rust bij haar partner Jan, die ze als tiener leerde kennen, en kreeg ze twee kinderen. Het gezin maakte dierbare herinneringen, maar de fysieke aftakeling en het steeds terugkerende lijden maakten het leven ondraaglijk voor Geartsje. In 2023 sprak ze openlijk de wens uit om euthanasie te krijgen. Hoewel artsen haar ondraaglijk lijden erkenden, weigerden zij een levensbeëindiging omdat er geen formele diagnose was die aan de strikte criteria voldeed. Dit gebrek aan erkenning en hulp kwetste haar diep; Jan ervoer het als een schrijnend voorbeeld van hoe het systeem kan vasthouden aan levensverlenging maar weinig ruimte laat voor iemand die uit vrije wil wil stoppen.
Omdat de medische weg vastliep, nam Geartsje zelf de regie: samen met Jan, haar zus en zijn moeder — beiden werkzaam in de zorg — stelde ze een zorgvuldig afscheidstraject op. Ze koos ervoor te stoppen met eten en drinken en bereidde haar afscheid minutieus voor: van een tatoeage en een speciale lijkwade tot een intieme ontvangstgroep die haar laatste weken omringde. In die periode kreeg ze bezoek van veel geliefden, beleefde een emotioneel ijsbad waarin ze tien minuten vrij was van pijn en genoot ze van kleine, helende momenten met haar gezin. Ze was trots op Anne en Brent; ze wilde zeker weten dat zij in goede handen achterbleven.
Twee dagen voor haar 39ste verjaardag stierf ze in besloten kring. Jan en de kinderen hebben haar laatste verjaardag bescheiden gevierd en proberen nu troost te vinden in het idee dat zij eindelijk rust heeft gevonden. Het verhaal van Geartsje roept vragen op over hoe de medische en juridische kaders rondom ondraaglijk lijden en euthanasie omgaan met patiënten zonder heldere diagnose — en over het recht van mensen om zelf regie te voeren over het einde van hun leven wanneer herstel uitzichtloos lijkt.