Danny (33) uit Hurdegaryp gaat naar de Verenigde Staten voor twee duels van Irak: 'Speciale band met het land'

In dit artikel:

Irak plaatste zich begin april als laatste land voor het WK voetbal — de eerste WK-deelname sinds 1986 — en dat feest bereikt ook kleine dorpen in Nederland. Danny Koreya (33) uit Hurdegaryp reist speciaal naar de Verenigde Staten om twee duels van zijn geboorteland live mee te maken; hij heeft kaartjes voor het duel in Boston tegen Noorwegen en voor de wedstrijd in Philadelphia tegen Frankrijk. Voor die tickets betaalde hij ongeveer 400 dollar, maar vooral de kosten voor vliegtickets en hotels drukken zwaar op de portemonnee.

Koreya werd in 1992 in Libanon geboren als zoon van Iraakse ouders die op de vlucht waren voor de oorlog; later groeide hij op in Nederland en voelt zich dankbaar voor het leven hier, maar behoudt een diepe band met Irak. Als jongen keek hij samen met zijn vader naar de nationale ploeg, vaak op vreemde tijden en obscure zenders. Toen zijn vader in 2007 overleed, viel kort daarna de onverwachte triomf op het Aziatisch kampioenschap — nog steeds een hoogtepunt in de Iraakse voetbalgeschiedenis — maar voor Koreya weegt het behalen van het WK zwaarder: het is een lang gekoesterde droom waar zijn vader altijd over sprak. „Het voelt alsof ik ook voor hem ga,” zegt hij.

Hij is zo’n anderhalve week alleen op reis; de vluchten gingen van Amsterdam via Barcelona naar Boston, waarna hij met de trein verder reist naar New York en Philadelphia. Sportief gelooft Koreya niet in een stunt: Irak is een underdog in een zware poule met Frankrijk, Noorwegen en Senegal en heeft nooit een punt gehaald op een WK. Toch wil hij vooral genieten van de ervaring en de bijzondere sfeer die het toernooi met zich meebrengt.

De deelname van Irak betekent veel voor de bijna 48 miljoen inwoners, vindt Koreya: na jaren van conflict en weinig vreugde brengt de nationale ploeg nu trots en saamhorigheid. Na zijn Amerikaanse avontuur kijkt hij de derde groepswedstrijd — tegen Senegal — weer thuis in Hurdegaryp, samen met zijn zevenjarige zoontje, die inmiddels net zo voetbalgek is als zijn vader. De reis is voor Koreya daarmee zowel sportieve belevenis als emotionele verbinding met zijn familie en vaderland.