Dankbaar voor de geestelijke honger onder jongeren, het jaar van Lourens du Plessis
In dit artikel:
Lourens du Plessis (47) maakte in 2025 zijn eerste volledige jaar als directeur van Stichting Opwekking mee en blikt terug op een periode van veel verandering, persoonlijke groei en diepe indrukken. Hij volgde in september 2024 Ruben Flach op en zette sindsdien de stap van jarenlang gemeentewerk naar leidinggeven in een grote organisatie die jaarlijks de grote pinksterconferentie organiseert. Het jubileumjaar van die conferentie en de omvangrijke vrijwilligersgroep maakten dat hij vooral moest wennen aan de dynamiek van een brede organisatie en het werken in een directieteam.
Du Plessis benadrukt dat zijn achttien jaar als voorganger onlosmakelijk bij hem horen; de pastorale roeping blijft voortleven, maar krijgt nu vorm binnen Opwekking. Als directeur heeft hij een veel strakker geplande agenda en reist hij vaker door het land, waardoor het bewaken van tijd voor gezin en rust nieuw aandacht vroeg. Thuis veranderde het jaar ook: zijn jongste dochter Eline werd drie en bracht veel vrolijkheid in het gezin naast een zoon van zestien en een dochter van twaalf. Daarnaast realiseerde hij een persoonlijke droom met de publicatie van zijn eerste boek, Vurig Verlangen, over de geloofsweg van Abraham.
Het conflict in Israël en Gaza raakte hem diep, niet alleen vanwege het menselijk leed maar ook door de ontwrichtende invloed op christelijke gemeenschappen wereldwijd en in Nederland. Du Plessis ervoer hoe verdeeldheid en verbondenheid tegelijk konden ontstaan en onderstreepte de noodzaak van gebed, zoeken naar vrede en aandacht voor alle betrokken volken.
Een persoonlijk hoogtepunt tijdens de conferentie was de gebedsdienst voor genezing en herstel. De dienst leverde meerdere getuigenissen op; één verhaal waarin een man na gebed plotseling zijn vader tegenkwam na achttien jaar zonder contact raakte hem bijzonder en werd de volgende dag gedeeld in de samenkomst. Zulke momenten ervoeren hij en zijn team als tekenen van Gods handelen en als bevestiging van het gezamenlijke werk.
Op cultureel-kerkelijk vlak signaleert Du Plessis een opmerkelijke beweging onder jongeren: een hernieuwde belangstelling voor het christelijk geloof, vooral bij Generatie Z. Hij ziet bij jonge mensen een oprechte honger naar authenticiteit en ontmoeting met God — voorbeelden hiervan zag hij onder meer bij bijeenkomsten van Upperroom en tijdens bezoeken aan kerken waar jongeren zich onbelemmerd toewijden aan zoeken en gebed.
Samen met mededirecteur Carlino Bus maakte hij een inspirerende reis naar Zuid-Afrika, onder meer naar Unite180 in Pretoria, en bracht ook tijd door in zijn geboorteland. Die trip en de samenwerking met zijn team gaven hem veel energie en leermomenten over de binnenkant van Opwekking.
Voor 2026 heeft Du Plessis de verwachting en hoop op voortgang, vruchtbaarheid en rust: bouwen in afhankelijkheid van God, werken vanuit vertrouwen en gehoorzaamheid in plaats van druk. Zijn slotgedachte verwijst naar het vertrouwen dat, wanneer God bouwt, inzet niet tevergeefs is — en daar wil hij het komende jaar op voortbouwen.