Creatieve Chris (26) uit Burgum maakt wrakken van autodrop en verzacht zo zijn eigen kettingbotsingstrauma
In dit artikel:
Chris de Wilde (26) gebruikte snoep om zijn verkeerstrauma te lijf te gaan en brengt die verwerking nu als expositie naar publiek. In december 2022 raakte de uit Burgum afkomstige ontwerper betrokken bij een kettingbotsing bij Rotterdam terwijl hij onderweg was naar Gouda. Fysiek kwam hij er bijna zonder verwondingen vanaf, maar hij ontwikkelde sterke angst in het verkeer: schrik voor remlichten en liever niet zelf vooruit kijken tijdens het rijden. Hij staat aan de vooravond van een EMDR-traject en vertelt openlijk over zijn herstelproces.
Als student Industrieel Product Ontwerpen had De Wilde altijd al het oog op gebruiksproducten (zijn jongensdroom: ontwerpen voor IKEA). Tijdens zijn opleiding wilde hij ooit werken met autodrop voor een project, maar dat werd afgewezen als “geen industrieel materiaal”. Bij het halfjaartraject voor startende kunstenaars in DOAS (De Oude Ambachtsschool) in Leeuwarden kreeg hij de ruimte om opnieuw met drop te experimenteren — nu als persoonlijke, therapeutische onderzoeksmethode.
Hij gebruikte autodrop als bouwsteen: kauwen, samenplakken, verbranden, erop staan — en reconstrueerde ermee uiteenlopende ongevalsscènes. Van frontale botsingen tot auto tegen boom, soms met andere snoepjes als tractor of ‘bomen’. De zoete wrakken, door hem ‘dropwrakken’ genoemd, hielpen hem de emotionele lading van het ongeluk te verkleinen en het trauma beter hanteerbaar te maken. Voor de tentoonstelling gaf hij de mini-scenes een magentakleurige lijst en een achtergrond van spiegelfolie, een knipoog naar het snoepverpakking‑beeld.
De expositie Autopech markeert het afronden van zijn Lokaal 1-2-5-traject in DOAS en is vanaf vrijdag om 19.00 uur een week lang te zien in de expositieruimte van DOAS in Leeuwarden (dagelijks 13–17 uur, zondag gesloten; loopt tot en met vrijdag 27 maart). Hoewel De Wilde zijn carrière nog vooral in productontwerp ziet en dit mogelijk zijn enige tentoonstelling blijft, noemt hij het project waardevol omdat het hem dwong dieper te graven en werk te maken dat direct over hemzelf gaat: hoe hij iets traumatisch omzet in iets zintuiglijks en tastbaars.