Catherine Keyl (79) en Lale Gül (28) over leven als single: 'Leuke mannen jaag je weg door je bekendheid'

In dit artikel:

Catherine Keyl (geboren 1946) en Lale Gül (1998) voeren een openhartig gesprek over werk, liefde, generatieverschillen en de schaduwkanten van een snelle, gepolariseerde samenleving. Ondanks een leeftijdsverschil van ruim vijftig jaar en een totaal uiteenlopende achtergrond blijken er opvallende overeenkomsten: beiden moesten hard werken om hun plek te veroveren in een vijandige omgeving en houden stevige, uitgesproken meningen.

Keyl, al bijna tachtig, blikt terug op haar carrière in het journalistieke mannenbolwerk van de jaren zeventig en tachtig: ze kreeg minachting te ervaren (“ga koffie halen”), structureel minder salaris omdat ze getrouwd was, en zingevende ervaringen uit haar jeugd — waaronder seksueel misbruik door een hoofdonderwijzer — die nog steeds doorwerken. Ze verzet zich tegen een romantisch beeld van het verleden: “De goede oude tijd bestaat niet, het was verschrikkelijk bekrompen.” Nu reist ze veel, maakt podcasts en columns, en geniet van onafhankelijkheid; liefde vindt ze lastig omdat bekendheid intimideert.

Lale Gül vertelt hoe ze zich losmaakte van het islamitische gezin en daardoor vrijwel verbroken contact heeft met familieleden. Haar openlijke kritiek op religieuze praktijken leverde bedreigingen en haatreacties op; ze gaat in therapie, gebruikt slaapmedicatie en mijdt online reacties zoveel mogelijk. Tegelijk is ze ambitieus: ze werkt aan een boek met Johan Derksen en blijft zich inzetten voor onderwerpen rond islamitische scholen en integratie. Ze noemt zichzelf een “meningenmachine” en worstelt met het vinden van een langdurige liefde.

Beide vrouwen bespreken ook hedendaagse problemen: de toegenomen bedreigingen voor publieke figuren, de druk van sociale media en de complexiteit van integratie. Waar Keyl zich zorgen maakt over wat ze ziet als verloren integratie-inspanningen in het verleden, ziet Gül de angst en kwetsbaarheid die komen met zichtbaarheid en activisme. Over generatieverschillen zijn ze mild: Keyl verwerpt het stigmatiseren van Gen Z, Gül ervaart weinig kloof met oudere collega’s en wijt maatschappelijke problemen eerder aan beleid dan aan een hele generatie.

Beiden hebben offers gemaakt: Keyl heeft nooit kinderen gewild en betreurt soms dat ze weinig tijd voor familie had; Gül twijfelt of ze moeder wil, vanwege werk en het ontbreken van een stabiele partner. Het gesprek toont twee mondige vrouwen die, elk op hun manier, hardnekkig blijven spreken over veranderingen, onrecht en persoonlijke vrijheid.