Bij sprookjesrestaurant Tales in Groningen eten we knoflookijs en drinken we boterbier à la Harry Potter
In dit artikel:
Tales is een sprookjesrestaurant in Groningen (Schuitendiep 33) dat eten, decor en verhalen tot één beleving smelt. Het interieur oogt als een fantasiebos: opengeslagen boeken aan het plafond, richtingbordjes naar The Shire en Hogwarts en muren vol sprookjesportretten. Het menu verschijnt als een dik boek: op de eerste pagina de gangen (vijf of zes, bij elke gang keuze uit een vegetarische of vlees/visvariant), op de volgende pagina’s de verhalen die de gerechten inspireerden. Elk seizoen verschijnt er een nieuw menu; wij proefden nog net het wintermenu en merkten bij de teksten af en toe een AI-stijl doorheen.
We kozen voor een vijfgangenproeverij en kregen bij binnenkomst een theatrale amuse—een doosje waarvan het deksel in brand werd gezet—met een soesje gevuld met amandel-kersengel, kokos en vlierbloesemsiroop: zoet en notig, meer een afsluiter dan een opener. Het Le Befana-voorgerecht viel op: zwart-knoflookijs met dry aged biet en yuzu-gel; romig, licht rokerig en verrassend gedurfd van smaak en textuur. De mascarpone met vijgen en gekarameliseerde druiven was simpeler maar aangenaam.
Het gerecht rond De Notenkraker draaide om een krachtig gekruide bouillon (gember, kaneel, tijm, peper) met orzo en enoki—de soep voelde echt als een genezende, hartverwarmende kom. Een andere gang combineerde camembert-espuma met guanciale, melkrotsjes, walnootcrumble en druivenjam en kwam over als een rijk, vet palet van veel kleine componenten.
Het hoofdgerecht van de Sneeuwkoningin presenteerde een royaal bord met boterige pastinaakpuree, pompoen-gnocchi en romanesco: de puree was heerlijk, maar domineerde de compositie. De visvariant bleek een goede tegenhanger: zwarte heilbot met erwten-kastanjepuree en geblakerde zoetzure erwten—goed van smaak, al net iets te lang gebakken.
Desserts waren er twee: de Narnia-variant bood een keuze tussen een ijzige honing-granita met yoghurt en zure selderijgel of een frissere appelgranita. Het hoofdtoetje rond de winterwende was visueel indrukwekkend (tuile zo groot als het schaaltje) maar te zoet; avocado- en mangosmaken kwamen muffig over. Een chocolademousse met koffiekaramel en in rum geweekt fruit was rijker in balans en aangenamer.
Cocktails spelen bij Tales een even grote rol als het eten. We proefden o.a. een rokerige “Second Breakfast” (oat-forward), de bloemige “Bamboo Moon”, de frisse “Mirror Mirror” en een inventieve “Buttery Beer” in Harry Potter-stijl: bitter bier met romig, zoet honingroomschuim—complimenten voor de creatieve cocktailmaker.
Het concept balanceert op de rand van gimmick en magie; het had gemakkelijk te kitscherig kunnen worden, maar blijft grotendeels charmant en intrigerend. De bediening vertelt de achtergronden zonder in theatrale acts te vervallen. Praktisch: prijsniveau middenklasse (€€€), vegetarisch vriendelijk, beperkt parkeren en redelijk kindvriendelijk. Tales is vooral interessant voor wie op zoek is naar een culinair avondje uit met een sterk visueel en verhalend accent.