Bij het Lichtpunt draait alles om het terugvinden van de eigenwaarde
In dit artikel:
In Kollumersweach biedt maatschappelijke opvang Het Lichtpunt 32 kwetsbare mensen een veilige woonplek en dagbesteding, geworteld in een christelijke traditie die al teruggaat tot de oprichting in maart 1978. Het gebouw en de activiteiten draaien dit voorjaar om Pasen: in de dagbesteding Hof van Heden maken bewoners onder begeleiding paasstukken, met bloemen, mos, paastakken en houten kruisen als materiaal. De activiteiten worden aangevuld met een projectie van zandkunst en liederen, zodat het creatieve werk ook een religieuze en sociale context krijgt.
Begeleiders zoals activiteitenbegeleidster Titia Sijtsma betrekken bewoners bij het paasverhaal en laten ruimte voor persoonlijke invulling. Sommige deelnemers gaan inhoudelijk in op de religieuze betekenis, anderen zoeken vooral rust en zingeving in het creatieve proces. Bewoners als Yvonne, die al drie jaar op Het Lichtpunt woont, spreken over persoonlijke groei en het streven naar meer zelfstandigheid; medebewoner Feikje helpt mee met de workshop en ontdekte recent haar creatieve talent.
De organisatie heeft de afgelopen jaren een duidelijke professionaliseringsslag gemaakt, grotendeels door nieuwbouw in 2021. Het complex telt nu naast de woonruimtes ook appartementen met begeleiding voor mensen met een Wmo-indicatie en elf boerderijappartementen waar 24-uurszorg wordt geboden voor bewoners met een WLZ-indicatie. Het zorgaanbod is gericht op mensen met uiteenlopende achtergronden: verslavingsgeschiedenis, psychische problemen, schulden of ervaring met dakloosheid — vaak in combinatie — en met als gezamenlijk doel het hervinden van eigenwaarde en regie over het leven.
Kleinheid en korte lijnen kenmerken Het Lichtpunt, stelt teamleider Titia de Boer: vergelijkbare taken als grotere maatschappelijke organisaties worden hier met minder mensen en meer direct contact uitgevoerd. Bestuurlijk is het oude één-organisatie-model opgesplitst in vier stichtingen: één die opvang levert, één die panden beheert, een kringloopwinkel en een stichting voor donaties en diaconale giften. Die laatste maakt het mogelijk om bijvoorbeeld een geestelijk verzorger in te huren. De transitie van vooral vrijwilligerswerk naar een mix met professionele (zorg)medewerkers is nog gaande; De Boer zou graag zien dat vrijwilligers meer samenwerken met professionals en dat het terrein nog gezelliger wordt.
Praktische en sociale samenwerking met de lokale gemeenschap blijft onderdeel van de aanpak: rond feestdagen wordt vaak samengewerkt met kerken en de school van Kollumersweach, iets wat vorig jaar extra verbinding en erkenning opleverde. Voor bewoners is die erkenning belangrijk; begeleiders benadrukken dat het herstellen van eigenwaarde een langzaam proces is dat geduld en herhaalde positieve ervaringen vraagt. Sijtsma zegt hierover dat het belangrijkste doel van haar werk is het teruggeven van eigenwaarde; wanneer dat lukt ziet ze bewoners groeien.
Dit stuk vormt de achtste en laatste aflevering in een serie over de Veertigdagentijd en geeft een beeld van hoe religieuze traditie, kleinschalige zorg en creatieve dagbesteding samenkomen om mensen die in het leven vastliepen opnieuw perspectief te bieden.