Bestuursleden ontpoppen zich tot ware dwingelanden, en vriendelijke dames groeien uit tot slimme rebellen | column Wim Beekman

In dit artikel:

Mijn vrouw en ik kijken graag naar de televisieserie Rust en Vreugd, een komische weergave van het leven op een volkstuinvereniging: strenge statuten, een autoritair bestuur dat huisjes en kasjes reguleert, en leden die in opstand komen. Maandagmorgen herken ik dezelfde dynamiek in de Leeuwarder Courant: in een Fries dorp speelt bij volkstuinvereniging ‘Ons Genot’ een conflict over regels, toewijzing van tuinen en onderlinge verwijten.

Waar de serie de strijd zwart‑wit tekent — bestuurders als dictators, opstandelingen als sympathieke helden — kwalificeert de werkelijkheid beide kampen als mensen met goede bedoelingen die langs elkaar heen zijn gaan leven. De schrijver signaleert dat, zodra verhoudingen verslechteren, zelfs goedbedoelde handelingen als vijandig worden geïnterpreteerd en nieuwe ruzies ontkiemen. Zulke strubbelingen komen overal voor: in verenigingen, politieke partijen, families, organisaties en ook in kerkgemeenschappen.

Met veertig jaar kerkenwerk achter zich wijst de auteur erop dat gelovigen niet immuun zijn voor menselijke fouten. Hij roept op tot meer zelfonderzoek, minder woede en meer mildheid en barmhartigheid — christelijke deugden die conflicten kunnen dempen en bijdragen aan ‘rust en vreugde’. Minder verontwaardiging en meer begrip zouden volgens hem helpen om samen beter te leven, en meer te vertrouwen op genade.