Berusting bij Ternaard na mislopen promotie: 'Mei dizze krappe seleksje hawwe wy yn de fjirde klasse neat te sykjen'
In dit artikel:
Op De Buorfinne verloor Ternaard zondag nipt en kansloos van Veenwouden, waardoor het algehele streven naar promotie een eindpunt bereikte. Voor aanvoerder Wytse Sipma (37) was het duel extra beladen: na negentien jaar speelde hij zijn laatste wedstrijd in het eerste elftal. Sipma gaf aan opgelucht te zijn dat het seizoen voorbij is; lichamelijke klachten maken het hem steeds lastiger.
Veenwouden nam vroeg het initiatief en maakte kort voor rust twee doelpunten: eerst een knap afgemaakt schot van Wytse van der Mark en vervolgens een kopbal van Robbert Lodewijks na een vrije trap. Na de pauze breidde Sjoerd Gorter de voorsprong uit en tien minuten voor tijd bepaalde Jorrit van Rijs de eindstand vanaf de penaltystip. Ternaard toonde inzet en wil, maar voetbaltechnisch bleef het tekort.
Trainer Rinze Visser, sinds dit seizoen aan het roer, noemt de tweede seizoenshelft van zijn ploeg uitzonderlijk sterk: behalve van kampioen Birdaard verloren ze nauwelijks. Vanuit een uitzichtloze positie halverwege het seizoen richtten ze zich alsnog op nacompetitieplaatsing, wat volgens Visser reden tot trots is. Tegelijkertijd maakten blessures en afwezigen het moeilijk: twee weken eerder werd Anthony Hoekstra naar het ziekenhuis gebracht en tegen Veenwouden eindigde de ploeg met tien man vanwege een kwetsuur aan gelegenheidsrechtsback Germer van der Weg.
Een structureel probleem is de krappe selectie – slechts vijftien à zestien spelers – en het ontbreken van een gestage jeugdinstroom. Twee spelers stoppen en uit nood zijn jonge krachten samen met spelers van Holwert en Blije ingezet; dat maakt het lastig om volgend seizoen op niveau te blijven als het team promoveert. Visser erkent dat Ternaard in de vierde klasse om behoud had moeten knokken, maar hij blijft trainer en hoopt komend seizoen opnieuw op nacompetitie of zelfs kampioenschap, afhankelijk van de indeling. Voor nu overheerst bij de club de trots op wat in de tweede seizoenshelft is bereikt, ondanks de teleurstelling van de verloren beslissingswedstrijd.