Bericht vanuit bed: ziek gerookte longen en boze kinderen | column Jantien de Boer

In dit artikel:

Een bezoek aan een zieke roker zet de toon: in een ziekenhuisbed ligt een man met zuurstofslangetjes, wiens kinderen boos op hem zijn omdat hij zijn leven lang heeft gerookt. Artsen vertellen dat zijn longen onherstelbaar beschadigd zijn; hij probeert nog te inhaleren, maar verbetering komt niet meer. De schrijfster probeert troost te bieden en wijst op de sterke verslavingskracht van tabak, mede in de hand gewerkt door de industrie.

De column trekt een directe lijn van persoonlijke tragedies naar de praktijken van tabaksproducenten. Ze herinnert aan klokkenluider Jeffrey Wigand, die onthulde dat fabrikanten stoffen toevoegden om tabak extra verslavend te maken. Grote bedrijven zoals British American Tobacco en Imperial Brands worden gefileerd als winstsgeoriënteerde spelers die nieuwe nicotineproducten en smaakjes ontwikkelen om ook jongere generaties aan zich te binden.

Tegelijkertijd loopt een beleidsverandering: binnenkort mogen jongeren pas vanaf 21 jaar tabaksproducten kopen — toch blijkt uit gesprekken met jongeren dat veel van hen al roken en vapen. Een veertienjarig meisje noemt vapen met aardbeiensmaak en een schooldealer als toegangsweg, wat laat zien dat regelgeving alleen niet voldoende is om gebruik te stoppen.

De tekst zet daar tegenover de financiële kant: arme rokers blijven geld uitgeven aan sigaretten, terwijl topbestuurders van tabaksbedrijven royale beloningen ophalen (als voorbeeld wordt voormalig Imperial Brands-directeur Stefan Bomhard genoemd) en banken aandelen aanraden. De auteur noemt dit een wrange tegenstelling: bedrijven die systematisch verslaving in stand houden en daar fiks aan verdienen, tegenover mensen die gezondheid en inkomen verliezen.

De boodschap is duidelijk: verslaving, kindergerichte marketing en financiële belangen vormen samen een hardnekkig probleem dat meer vraagt dan symbolische maatregelen.