Auke Piersma (77) en de rechtbank: liefde op het eerste gezicht

In dit artikel:

Auke Piersma was bijna dertig jaar lang het vaste gezicht op het persbankje van de Friese rechtbanken. Opgegroeid op een boerderij in Kûbaard en sociologie gestudeerd in Groningen, vond hij als jong journalist meteen zijn plek bij de rechtbank: nachtelijke sessions paperwerk, minutieuze verslagen en een onverzadigbare nieuwsgierigheid naar de vraag waarom mensen de fout ingaan. Die belangstelling maakte zijn stukken scherp en soms liefdeloos eerlijk, maar altijd genuanceerd — harde gevallen moesten hun straf krijgen, terwijl veel verdachten volgens hem geen kwaadaardige inborst hadden.

Piersma kende de grote en kleine criminelen van Friesland persoonlijk, had een zwak voor terugkerende “draaideurcriminelen” en genoot van menselijke momenten in de rechtszaal. Collega’s en advocaten waardeerden zijn vakmanschap en toewijding; vrijwel iedere dag was hij vroeg in het gerechtsgebouw aanwezig. Zijn afscheid werd gevierd met een speciale zitting, waarin hij voor het eerst zelf in de beklaagdenbank plaatsnam en zo letterlijk de andere kant van de toga’s ervoer.

Taal en identiteit waren belangrijk voor hem: hij sprak vaak zijn memmetaal, het Fries, ook in een omgeving waar Nederlands de norm is. Echt kwaad werd hij zelden; computers en foutieve krantenkoppen konden hem wel uit zijn geduld halen. Na zijn pensioen werkte hij jarenlang nauwkeurig verder aan historisch onderzoek, samen met Jack Kooistra aan het boek Represailles in Nederland 1940-1945 — een project dat uitgroeide tot jarenlange studie van het menselijk lot in oorlogstijd.

Wie Auke Piersma kende, vergat hem volgens de krant niet snel: een eigenzinnige, ijverige rechtbankverslaggever die nieuwsgierigheid en vakmanschap tot levenshouding maakte.