Appie (67) en Anja (61) uit Augustinusga zien hun huis langzaam het kanaal in glijden: 'It hûs is prachtich, mar ûnderwilens giet it wol ten ûnder'
In dit artikel:
Appie (67) en Anja (61) Triemstra wonen aan het Blauforleat in Augustinusga, direct aan het Prinses Margrietkanaal. Wat ooit als idyllisch wordt ervaren, blijkt steeds meer een nachtmerrie: in hun huis staan overal grote scheuren, sommige zo diep dat je naar buiten kunt kijken. De voordeur gebruiken ze niet meer uit angst voor instorting; een bankje blokkeert de ingang. De schade ontstond gefaseerd tijdens verbouwingen en herstelingen, maar telkens kwamen scheuren terug, wat het stel deed stoppen met klussen en zelf onderzoek te starten.
De familie wijst naar de verouderde houten damwand langs de oever en het dagelijks passeren van zware vrachtschepen als oorzaak: volgens hen is de wand verzwakt, zakt de grond en trekt dat de fundering en gevel scheef. Rijkswaterstaat is verantwoordelijk voor de damwand en de vaargeul; de Triemstra’s voerden daarom gesprekken met die instantie. Een eerste geotechnisch onderzoek zou geen causaal verband aantonen tussen damwand en schade. De huiseigenaren voelden zich daarop niet serieus genomen en stellen dat onderzoekers pas na het rapport hun woning bezochten — een beeld dat Rijkswaterstaat ontkent. Het onderzoeksbureau zelf geeft aan zonder toestemming van de opdrachtgever geen inhoudelijke informatie te mogen delen.
Een latere bouwkundige opname nuanceert dat standpunt: die constateerde dat de verzwakte damwand, de vaarroute en de zuigkracht van passerende schepen mogelijk een negatieve invloed hebben gehad op fundering en gevel. Rijkswaterstaat biedt daarop echter alleen vergoeding aan voor schade aan de rechterzijgevel, omdat volgens het laatste rapport daar de meeste direct aantoonbare schade zit. De dienst houdt vast aan de lijn dat funderingsproblemen vaak samenhangen met de oorspronkelijke funderingsaanleg en dat huiseigenaren in Nederland doorgaans zelf verantwoordelijk zijn, tenzij een causaal verband met extern beleid of werkzaamheden is bewezen — in dit dossier zou zo’n verband alleen gedeeltelijk zijn aangetoond.
Appie en Anja vinden een vergoeding voor “dat ene hoekje” onvoldoende. Een door hen ingeschakelde bouwkundige oordeelde dat herstel aan één kant weinig zin heeft als de rest van het huis niet wordt aangepakt; dan blijft scheefstand ontstaan. De familie bouwt achter op het erf inmiddels een nieuw huis en zegt dat sloop van de oude woning geen keuze maar noodzaak is. Rijkswaterstaat geeft aan mee te willen betalen aan sloopkosten, maar houdt de deur open voor juridische afhandeling als partijen het niet eens worden.
Terwijl de oude houten damwand wordt vervangen door een stalen variant, blijven de Triemstra’s al bijna negen jaar in onzekerheid en stress leven. De kernvraag — wie aansprakelijk is voor de schade — is nog onopgelost en kan uiteindelijk alleen door de rechter worden beslecht.