Anke (61) stopt na ruim 26 jaar bij brandweer Heerenveen. 'De pieper bepaalde je leven'

In dit artikel:

Anke Terpstra neemt na ruim 26 jaar afscheid van de brandweer in Heerenveen. Toen ze bijna dertig jaar geleden naar de plaats verhuisde, koos ze – in plaats van de volleybalvereniging – voor de brandweer, aangestoken door de verhalen van een collega van de Belastingdienst. Wat begon met eenvoudige taken groeide uit tot een loopbaan als spuitgast, later bevelvoerder en ploegleider, met aanvullende specialisaties als duiker, duikploegleider en duikinstructeur.

Overdag werkte ze gewoon op kantoor bij de Belastingdienst; tussendoor bepaalde de pieper haar leven. Binnen vijf minuten moest ze vaak in de tankautospuit zitten. Haar werkgever gaf die vrijheid, maar het vrijwillige karakter vroeg ook offers: snel vertrekken bij werk, halve dagen inleveren, verjaardagen missen en altijd in de buurt van de kazerne blijven tijdens dienst. Heerenveen is een drukke post met meer dan driehonderd uitrukken per jaar; soms meerdere oproepen in één week, soms geen.

In de praktijk ging Anke van blussen naar steeds meer preventief werk: voorlichting, trainingen en bewustwording rond brandveiligheid in alle levensfasen. Ze benadrukt dat ongeveer zestig procent van woningbranden wordt veroorzaakt door onbewuste menselijke handelingen (zoals een lader aan laten staan of een onbeheerd oplaadende fietsaccu) en dat voorkomen beter is dan blussen. De brandweer vervult daarnaast veel maatschappelijke taken: van het aanleggen van ijsbanen en verkoelen van mensen tijdens hittegolven tot deelname aan inzamelingsacties voor de Brandwondenstichting.

Naast scherpe momenten van machteloosheid bij snel uitslaande branden, blijven haar samenwerkingservaringen bij succesvolle multi-disciplinaire reddingen het meest bij. Ook koestert ze herinneringen aan duikopdrachten in troebel Fries water, inclusief het vinden van een op de bodem zoekgeraakte kluis. In haar beginjaren was er weinig formele nazorg na ingrepen; tegenwoordig is er meer aandacht voor het welzijn van hulpverleners.

Anke (61) besloot bewust met de repressieve inzet te stoppen, net vóór ze 27 dienstjaren zou volmaken: “Het is zaak om op tijd ruimte te maken.” Ze wil graag spontane dingen doen en rustig naar de sterren kunnen kijken zonder dat de pieper stoort. Ze heeft vertrouwen in de nieuwe generatie, die met frisse ideeën naar voren komt, en benadrukt dat niemand onmisbaar is — het draait om ruimte maken zodat anderen kunnen doorgroeien.