Amerikaanse kiezer roert zich over Iran. Hopelijk brengt die weerstand Trump wél op andere gedachten | LC commentaar

In dit artikel:

De columnist stelt dat de strategische fouten van president Trump in de escalatie tegen Iran zich snel opstapelen en zijn politieke speelruimte ondermijnen. Aanvankelijk wekte de gezamenlijke aanval van de VS en Israël enige begrip omdat die gericht zou zijn op het omverwerpen van een repressief regime en het uitschakelen van nucleaire capaciteiten. Trump zou kort na de aanvallen hebben geclaimd dat opperste leider Khamenei en andere kopstukken waren gedood en dat de Iraanse oorlogsmachine verlamd lag.

Een maand later blijkt volgens het artikel dat regimewissel onmogelijk is met enkele weken bombardementen: het islamitische bewind en de Revolutionaire Garde houden de macht, de bevolking durft niet in opstand te komen en Iraanse raketten en drones blijven de regio treffen. De burgerlijke tol verschijnt ook economisch: beschadiging van olie- en gasinstallaties en de bijna volledige afsluiting van de Straat van Hormuz stuwen wereldwijde energieprijzen en veroorzaken, naar verluidt, energiepaniek in delen van Azië.

Daarnaast noemt de auteur de beslissing om Amerikaanse sancties op Russische olietransporten te versoepelen een cadeau aan Poetin, omdat die extra inkomsten oplevert voor de verzwakte Russische economie. Kritiek uit westerse hoek verandert Trump niet, maar binnen de VS groeit het verzet: massale ‘No Kings’-protesten en signalen bij CPAC tonen afnemende steun, vooral onder jonge Republikeinen. De schrijver besluit met de hoop dat kiezers op 3 november bij de midterms een politieke correctie zullen doorvoeren.