'Als ze jullie hoort, krijgt ze heimwee naar Trump', zei ik tegen de zanger | column Asing Walthaus

In dit artikel:

In New York markeren ze het nieuwe jaar met de verlichte bal op Times Square, maar Julie — een vrouw uit Manhattan met vier Nederlandse grootouders, waarvan drie Fries — vermijdt die drukte. Ze had eerst in Berlijn gezeten en wilde Oudjaar in Leeuwarden doorbrengen. De auteur regelde dat ze in Amersfoort zou overstappen, en rond vijf uur kwam ze aan in de stad.

Kort nadat ze arriveerde deelde Julie dat haar kanker was teruggekeerd en uitgezaaid; haar oncoloog had haar nog een jaar of twee gegeven. Ondanks de stress en de gezondheidsvooruitzichten koos ze ervoor toch het café in te gaan. In het Oranje Bierhuis danste ze met een jongen en zong uit volle borst mee met popnummers die werden gespeeld door partyduo Très Chic — tot verrassing en plezier van de aanwezigen.

Tegen elf uur gingen ze naar huis, waar Julie vroeg te mogen slapen. Rond middernacht werd ze wakker, keek naar het vuurwerk en wenste vrolijk een gelukkig nieuwjaar. Voor de auteur was het moment ook schrijnend: het besef dat Julie mogelijk niet meer leeft voor de volgende Amerikaanse presidentsverkiezing.

Het verhaal zet de tegenstelling neer tussen feestelijke tradities en de intieme, urgente keuzes van iemand die met een beperkte levensverwachting leeft — en toont hoe kleine, gewone pleziertjes zoals dansen in een café die avond betekenisvol kunnen zijn.