Als ik het zie, zal ik je achtervolgen, tot aan het smeedijzeren toegangshek van je Vinex-villa | column Wieberen Elverdink

In dit artikel:

Onze oudste, zeventien, zit nu daadwerkelijk achter het stuur; op een bedrijventerrein in de buurt volgt hij zijn eerste rijlessen met een instructeur en een ‘L’ op het dak. Dat roept bij columnist Wieberen Elverdink een mengeling van trots en zenuwachtigheid op: hij ziet hoe geconcentreerd en tegelijk verrukt zijn zoon is, met de handen netjes op kwart voor drie en een glimlach achter de serieuze blik.

Elverdink vergelijkt dat met zijn eigen late rijbewijs — pas op 23-jarige leeftijd, dankzij de geduldige instructeur Klaas en veel twijfelachtige navigatiepogingen. Hij beaamt dat sommige rijtaken hem nog steeds niet liggen (fileparkeren, drukke rondwegen), maar prijst hoe vlot en plezierig zijn zoon het nu oppakt.

Tegelijkertijd maakt hij zich zorgen over de huidige verkeerscultuur: rijscholen melden volgens de NOS meer agressie tegen lesauto’s — bumperkleven, toeteren en afsnijden wanneer een leerling vertraagt of twijfelt. Die vijandigheid kan jonge chauffeurs afremmen of zelfs in gevaar brengen, vindt hij. In plaats van kwaad te worden, koos Elverdink een andere aanpak: hij geeft extra ruimte aan lesauto’s en steekt zijn duim op als aanmoediging. Kleine gebaren van ondersteuning, betoogt hij, helpen nieuwe bestuurders zelfvertrouwen op te bouwen en maken de weg vriendelijker.

De column sluit speels af met een uitnodiging aan beginnende rijders: laat je niet ontmoedigen, tank vertrouwen — en parkeer gerust even voor hem als je langsrijdt. Elverdink woont met zijn vrouw en drie kinderen in een middelgroot dorp in het Noorden en schrijft over alledaagse momenten in dorpsleven en gezin.