Als het zonnetje schijnt, is het prachtig in olympisch Milaan | column Johan Stobbe

In dit artikel:

Ik werd ondergebracht in een noordelijke buitenwijk van Milaan, ver van de zichtbare olympische symbolen; wie minder dan €250 per nacht betaalt voor een officieel Winterspelen-hotel, belandt vaak buiten het stadscentrum of bij een van de vliegveldlandingsbanen. Dat bracht veel metroreizen met zich mee: in de eerste dagen zag ik de stad vooral van ondergronds, langs haltes van lijn 5 zoals Zara, Tre Torri, Gerusalemme, Isola, Bicocca en eindhalte San Siro. Buiten Portello — waar het grote perscentrum ligt — waren olympische verwijzingen schaars.

Het beurscomplex Fiera Milano, met tijdelijke schaats- en ijshockeybanen, voelde aanvankelijk saai en bedompt, maar veranderde plots op donderdagochtend: posters werden opgehangen, loopbanden en hekken in gebruik genomen en er ontstond bedrijvigheid rond de arena’s. Tegelijk trok de regen weg en brak de zon door; in het centrum vulden terrassen zich en ontstond wél een levendige olympische sfeer. Bij de megawinkel voor fans stond zelfs een rij, en in Portello prijkten onder meer de naam van schaatsster Suzanne Schulting, langebaanschaatsregels en een foto van een Nederlands schaatstreintje.

Kortom: wie in de buitenwijken zit merkt in eerste instantie weinig van de Spelen en reist veel, maar dichter bij de arena’s en in de binnenstad wordt de olympische aanwezigheid met het betere weer duidelijk zichtbaar.