Alles rondom de huisvuilpas is ontworpen om burgers te pesten

In dit artikel:

Ronald Mulder hekelt het huisvuilpassenbeleid van de gemeente Groningen. In de binnenstad heb je zo’n pas nodig om ondergrondse containers te openen en voor het inleveren van grofvuil, maar de pas werkt alleen op één specifieke container in de buurt. Dat levert praktische problemen op: is die container vol of defect, dan kun je je afval niet kwijt en loop je het risico op een boete als je het toch naast de bak zet.

De gemeente verstrekt maar één pas per adres. Bij verlies kost een vervanging 25 euro en zodra je een nieuwe aanvraagt wordt de oude direct geblokkeerd. De levering van een vervangende pas duurt volgens de website vijf werkdagen, iets wat Mulder als onbegrijpelijk traag bestempelt in een tijd waarin consumenten vaak binnen 24 uur alles laten bezorgen. Is de pas kapot, dan krijg je wel een gratis vervangend exemplaar, maar alleen als je het defecte kaartje persoonlijk inlevert ergens bij de Euroborg — wat opnieuw op wantrouwen en ontoegankelijkheid wijst, aldus Mulder.

Mulder betwijfelt bovendien of er echt fraude mogelijk is met meerdere passen; de strikte regels lijken eerder burgers te belemmeren dan te beschermen. Hij trekt een parallel met de eerder mislukte digitalisering van de Stadjerspas, een kortingskaart voor minima: Groningen gaf destijds ruim tienduizend euro uit aan een vermeende blockchain-oplossing, maar na het faillissement van leverancier Groupcard bleek er niets van terug te vinden. Nu werkt de gemeente aan een eigen systeem dat volgende maand klaar zou moeten zijn — Mulder hoopt cynisch genoeg dat dezelfde ambtenaar die de huisvuilpasregels maakte ook aan die oplossing werkt.

Kortom: wat bedoeld is als regulering en fraudepreventie komt volgens Mulder neer op een onhandig, star systeem dat inwoners onnodig in de weg zit.