Alleen onkundige onnozelaars plassen over eigen schoenen | column Wieberen Elverdink

In dit artikel:

Journalist Wieberen Elverdink (45) beschrijft in een persoonlijke anekdote hoe het hem overkwam toen de cafés dicht waren en de tijdelijke urinoirs onvoldoende soelaas boden: met een brandende blaas belandde hij op een strook openbaar groen bij een donker parkeerterrein, halsstarrig zoekend naar privacy en op de uitkijk voor handhavers. Het moment roept bij hem een stroom aan herinneringen op aan zomers uit de jaren negentig, toen wildplassen onderdeel was van uitgaansrituelen — pauzes bij een roestige zeecontainer achter een weiland, wedstrijden wie het hoogst kon mikken, en het gevoel van camaraderie dat zulke kleine rebellieën gaf.

Hij reflecteert op hoe de gewoonte met het ouder worden verandert: waar wildplassen in de jeugd zorgeloos en verbindend was, voelt het nu beschamend en onwenselijk voor een veertiger met gezin. De anekdote bevat ook een komische vergissing uit het verleden, toen een haas hem en zijn groepsgenoten verraste en iemand zich bedruppeld terugvond — een moment dat hem nog steeds bijblijft als les in onhandigheid. De actuele situatie eindigt prozaïsch: snel handelen, broek dicht, schoenen droog houden, maar geen groot gevoel van opluchting of overwinning.

Het verhaal plaatst een alledaagse noodsituatie tegen een achtergrond van veranderende gewoonten en normen: sluitende horeca en onbetrouwbare mobiele toiletten dwingen mensen tot improvisatie, terwijl leeftijd en sociale verwachtingen bepalen of zo’n noodoplossing wordt gezien als ondeugend jeugdgedrag of als iets gênants. Elverdink gebruikt zijn ervaring om zowel nostalgie als de trivialiteit van het moment te onderzoeken, en laat zien hoe kleine, alledaagse handelingen betekenisvoller kunnen aanvoelen dan ze op het eerste gezicht lijken.