Alleen met Nederlands goud is het WK kaatsen in Argentinië een geslaagd toernooi
In dit artikel:
TeamNL sluit dit weekend in Mendoza (Argentinië) zijn zuidelijke expeditie af met de wereldkampioenschappen kaatsen, waarin vooral het llargues centraal staat. De Nederlanders verblijven in Club Mendoza de Regatas, een groot sportcomplex aan de voet van de Andes dat indruk maakt qua faciliteiten en omgeving, maar het toernooi zelf ondervindt flinke organisatorische problemen.
Spelers en staf klagen over gebrekkige infrastructuur en organisatie: er is nauwelijks water, lunches moeten de sporters zelf regelen, wedstrijdschema’s zijn onlogisch en lijnen voor het llargues werden pas een dag voor de finale getekend. De internationale regels werden halverwege aangepast (bijvoorbeeld het aantal toegestane wissels), wat wisselspelers mentaal raakt. Bondscoach Johannes Boersma merkt op dat lokale betrokkenheid beperkt is: “De Argentijnen zijn totaal afwezig,” zo wordt gezegd; een begeleider vat de situatie samen met: “Het is slecht, heel slecht.”
Achterliggende redenen zijn deels logistiek en financieel: de reis vanuit Nederland duurde bijna dertig uur, de KNKB verkeert in financieel last na interne conflicten en personeelsvertrek, waardoor de delegatie in vakantiehuisjes verblijft in plaats van een hotel. Dat leidde volgens spelers ook tot een gebrekkige selectie- en voorbereidingsperiode; gezamenlijke trainingstijd was minder dan gebruikelijk en oefenfaciliteiten, zoals kaatsmuren en grasvelden, waren onvoldoende beschikbaar of slecht onderhouden.
Sportief blijft het team ambitieus. Boersma heeft de lat hoog gelegd: alleen goud betekent voor hem een succesvol toernooi. De mannen mikken op de hoogste plekken, terwijl de vrouwen – die al zilver haalden bij het internationale spel – voor het eerst het llargues op een WK spelen en iets meer geduld krijgen van de staf. Naast het traditionele internationale spel en llargues staat ook wallball en de lokale variant 4 paredes (vier muren, mix tussen squash en padel) op het programma; die laatste werd kort geoefend maar gezien als leuk nevenonderdeel.
Ondanks de kritiek geniet TeamNL van de sfeer: het groepsgevoel is sterk, er is wijnproeven, familie is naar Mendoza gereisd en spelers waarderen het landschap en de lokale gastvrijheid. Er heerst wel onzekerheid over de toekomst: routinier Kees van der Schoot overweegt mogelijk nog één WK over drie jaar, maar noemt een editie in Friesland en betere financiële omstandigheden als randvoorwaarden. Conclusie: sportieve ambitie en teamspirit zijn onverminderd aanwezig, maar het toernooi wordt overschaduwd door organisatorische tekortkomingen en financiële beperkingen.