Alleen als je net bevallen bent, heb je een excuus om zo te vergeten | column Maaike Borst

In dit artikel:

Onderweg naar een kraamvisite dringt bij de verteller plotseling door dat ze iets belangrijks al maandenlang volledig had vergeten — niet het cadeautje, maar een beloofde klus waarvoor ze zelfs al geld had gekregen en waarvan de afgesproken datum ruim verstreken was. De herinnering wordt onverwacht opgeroepen door een opmerking van haar gestructureerde vriendin, wat de verteller schaamteloos doet wegduiken: ze durft niet te vertellen dat ze het vergeten is.

Die dag verloopt al stroef: slecht geslapen, de tijd uit het oog verloren en met tegenwind vertraging, waardoor ze vreest het fragiele ritme van pasgeborene, moeder en peuter te verstoren. Tijdens de bezoekjes is de baby nog te klein om veel te doen, maar de oudere broer laat levendig zien hoe het gezin herinneringen vastlegt — fotoalbums, rollenspellen en dagelijkse rituelen — iets waar de verteller jaloers op is vanwege haar eigen losse geheugen.

Diezelfde avond maakt ze eindelijk het lastige telefoontje. Ze biedt haar excuses aan en legt de blunders neer bij haar falende geheugen. Tot haar opluchting reageert de vriendin begripvol en neemt de zaak niet zwaar op; ze verwachtte dat de verteller vanzelf weer zou verschijnen en wijst het ongemak van de verteller af. De ervaring zet de verteller aan het denken over vergankelijkheid van herinnering en de afhankelijkheid van foto-opslag in de cloud — soms lijkt zelfs AI de enige redder van vergeten momenten.