Age Hartsuiker uit Jubbega is 40 jaar kunstenaar: 'Het is alsof mijn tekenhand eigenlijk bepaalt wat er gebeurt'
In dit artikel:
Age Hartsuiker viert twee jubilea tegelijk: veertig jaar als maker en vijf jaar als curator van MUGA, de museumgalerie van Museum Heerenveen. Ter gelegenheid daarvan toont hij in zijn eigen expositieruimte een selectie van vooral recente landschapswerken onder de titel Het licht dat door de wouden ademt. De tentoonstelling is te zien in Galerie MUGA (Museum Heerenveen, Minckelersstraat 11) tot en met 15 maart.
Hartsuikers kunstenaarschap is sinds het begin bepaald door een liefde voor het landschap, geworteld in zijn geboortestreek rond Meppel en het beekje De Reest. Sinds bijna veertig jaar woont en werkt hij in Jubbega, waar het gevarieerde open landschap — lanen, akkers, bossen en lichtval — dagelijks zijn inspiratie vormt. Veel van wat hij fietsend observeert legt hij eerst in snelle schetsjes vast; die mondt uit in vaak grote pasteltekeningen.
De expositie toont elf grote pasteltekeningen (70 x 100 cm) en drie kleinere, voorafgegaan door twee vroege etsen uit zijn academietijd in Kampen. Hoewel de technieken verschillen, blijkt uit alles een constante compositiekeuze: de horizon staat hoog in het beeld. Bij de etsen is die horizon een dubbele lijn met donkere arcering; bij de pastels wordt de verte als bos weergegeven, alsof het bewerkte, open voorgrond wordt bekroond door een natuur die de leiding neemt. In één serie, De tuinen, wijkt hij bewust af omdat een tuin andere verhoudingen en verhalen kent dan het open landschap.
Hartsuikers werkwijze combineert planmatig ondertekenen met intuïtieve vervolgkeuzes: houtskool- en potloodcontouren vormen de basis, maar het pastelvoortekenen kan de aanvankelijk gezette lijnen weer overrulen. De omschakeling van grafische technieken naar pastel gaf hem de mogelijkheid grootschaliger, kleurrijker en directer te werken; vroegere experimentele werken bevatten soms extreem veel materiaal, tegenwoordig werkt hij rustiger op papier.
Thematisch gaan zijn beelden verder dan puur landschap: de vormen van ploegakkers, voren en licht dragen verhalen mee over de streek — armoede, doorploeteren, maar ook saamhorigheid — zonder dat mensen of machines expliciet afgebeeld zijn. Zijn beelden nodigen de kijker uit zelf narratieven te construeren; Hartsuiker vergelijkt de ontvangst van zijn werk met het willen geloven in sprookjes.
Als curator van MUGA realiseerde hij de voorbije vijf jaar ongeveer zeven tentoonstellingen per jaar en gaf hij zowel Friese als landelijke kunstenaars een podium. Daarmee combineert hij eigen artistieke praktijk en een actieve rol in het lokale kunstleven.