Acteur Ethan Hawke wilde er al zijn hele leven uitzien als een vijftiger
In dit artikel:
Ethan Hawke (55) beleeft een hoogtepunt in zijn loopbaan dankzij zijn rol als lyricus Lorenz Hart in de biografische film Blue Moon (in het artikel aangeduid als Beeldende kunst) en de veelgeprezen serie The Lowdown. De film, geregisseerd door Richard Linklater – met wie Hawke al voor de negende keer samenwerkt – ging in première op het filmfestival van Berlijn. Critici praten over Oscar‑kansen voor Hawke, een ontwikkeling die extra kleur krijgt doordat Linklater hem jarenlang eerst te “aantrekkelijk” vond voor de zelfdestructieve Hart, maar later overtuigd raakte na een interview met Hawke op televisie.
Blue Moon speelt zich bijna in real time vrijwel volledig af in de iconische New Yorkse bar Sardi’s. De film begint vlak na de première van een musical van Richard Rodgers, geschreven met zijn latere partner Oscar Hammerstein, terwijl Hart, Rodgers’ vroegere tekstschrijver, zichtbaar aan de zijlijn raakt staan. Het werk van het duo — nummers als My Funny Valentine — vormt de achtergrond van Harts bittere, vaak scherpe monologen over afwijzing, drank en identiteit. Hawke draagt lange monologen en veel tekst, iets waarin hij door decennia lang theater- en filmwerk, waaronder rollen als Macbeth, vertrouwen heeft opgebouwd.
Voor de rol onderging Hawke een opvallende fysieke transformatie: protheses verplaatsten zijn haarlijn en hij werd voortdurend kleiner weergegeven om Hart’s geringe lengte (circa 1,52 m) geloofwaardig te maken. Linklater wilde expliciet dat er niets van “Ethan” in het personage zichtbaar bleef; de regisseur vroeg Hawke bewust los te laten wat zijn eigen uitstraling is. Die aanpak weerspiegelt Hawke’s huidige interesse in intieme, realistische verhalen — volgens hem is drama eerder te vinden in menselijke relaties dan in spectaculaire actiescènes.
Hawke reflecteert in Berlijn ook op ouder worden in de filmwereld. Hij merkt dat de industrie sterk op jeugd gericht blijft en dat eigenschappen als “wijsheid” zelden als verkoopsargument dienen, terwijl volwassen personages hem nu juist rijkere rollen bieden. Hij is dankbaar dat zijn carrière begon vóór het socialemediatijdperk; hij beklaagt zich over de hedendaagse neiging om acteerkeuzes mede te baseren op volgersaantallen. Hawke mist de mentorrelaties die hij zelf had — voorbeelden als Philip Seymour Hoffman noemt hij als inspiratie voor inhoudelijke diepgang in acteerwerk.
Kort samengevat: Blue Moon toont Hawke in een gedurfde, bijna onherkenbare vertolking van Lorenz Hart, een rol die zijn affiniteit met kleinere, karaktergedreven films bevestigt en zijn huidige loopbaanpiek onderstreept. Tegelijkertijd gebruikt hij die piek om kritisch te reflecteren op de veranderde normen van casting en roem in het hedendaagse filmlandschap.