2200 koorzangers en muzikanten blazen dak van WTC Leeuwarden tijdens megaconcert LÛD
In dit artikel:
Zaterdagavond veranderde het WTC Expo in Leeuwarden in een kolkende muziektempel: LÛD bracht ruim 2.200 amateurmuzikanten en -koorzangers samen op één podium voor een drieduizendkoppige stortvloed aan geluid en emotie, voor 5.000 uitverkochte toeschouwers. Het megaconcert — maandenlang voorbereid met repetities door het hele land — duurde ruim drie uur en bevatte 29 nummers plus een toegift. Presentator Roelof Lousma stelde dat nog nooit eerder zoveel musici tegelijk op één Nederlands podium hadden gestaan.
Initiatiefnemers en uitvoerders waren Guus Pieksma (orkestleider) en Annewiep Bloem (trombone), die het project als een gezamenlijke droom omschreven die groter werd dan verwacht. Het programma combineerde lokale koren en amateurorkesten met bekende gasten: zangeres Elske DeWall, de 3JS, trompetvirtuoos Eric Vloeimans, bastrombonist Jos Jansen en rockveteranen Cesar Zuiderwijk en Rinus Gerritsen. Jan Hibma leidde het enorme koor bij meerdere nummers; bij sommige stukken dirigeerden twee dirigenten tegelijk. Theaterachtige en feestelijke elementen — van dansers in glitter tot opduikende “pop-up” trompetten — zorgden voor variatie en betrokkenheid van het publiek.
De sfeer was intens en persoonlijk: telefoonlampjes, gejuich en spontane ontmoetingen tussen deelnemers en publiek creëerden een gevoel van één grote familie. Kleine incidenten werden weggelachen of weggezongen — zoals een muzikante die struikelde en met verband alsnog bleef doorspelen — en muzikale hoogtepunten weekelden tranen, gelach en meezingen los. Wanneer het koor Beatles-klassieker Let It Be inzette of de Graham Lowlanders met doedelzakken marcheerden, ontstond een tastbare saamhorigheid tussen orkest, koor en zaal.
Een van de meest indringende verhalen kwam van altsaxofonist Marrit Sterk, die na een operatie aan een hersentumor deels herstelde en via revalidatie en oefenen haar spel terugvond. Muziek bleek voor haar niet alleen therapie maar ook levensader: “Muzyk is de motor fan myn libben,” zei ze — en meespelen in LÛD voelde als een bevestiging van die verbinding.
Het slot van de avond was opzwepend: Zuiderwijk en Gerritsen brachten Golden Earring-klassiekers die het publiek tot dansen en juichen brachten; Cesar gooide drumstokken het publiek in en vervolgde met blote handen. Met You Never Walk Alone als afsluiter smolt de snikhete zaal samen in een gedeeld gevoel van troost en feestelijkheid. LÛD werd zo gepositioneerd als meer dan een grootschalig concert: het was een manifestatie van amateurmuziek, gemeenschapszin en de helende kracht van samen muziek maken.